İlk kez yüzü görünen bir fotoğrafına sahip olmanın haklı gururuyla gülümsüyorum.
İliklerimi ısıtıyor.
İyileşiyor gibi oluyorum.
Silmekten aşınmış burnum bile utancından akmıyor.
Niye kendini saklamadı ki diye düşünüyorum. Niye başka bir işle meşgulken fotoğrafını çekmeme tek kelime etmedi?
Bu değişimi ufaktan korkutuyor. Üşüyorum yine.
Korkuyorum, sanki objektife bakmayan yüzün birden bana dönecek de her gözlerime baktığında olduğu gibi söylediklerin beynime gecikmeli gidecek. Önce biraz oynatacaksın dudaklarını, onları izliycem. Sonra durduğun zaman anlattıkların birer birer kulağıma gelecek. O aradaki kısa sessizlikten faydalanıp güleceksin bana. Belki yalanlarınla içtiğin sigaran yüzünden gülerken öksüreceksin biraz.
Gülerken öksürmeni seviyorum.
Ama korkutuyor da biraz. Yanında duran görünmez biri biraz daha öksürsen seni alıp gidecekmiş gibi geliyor.
Üşüyorum yine.
Hırkamı giymek yerine yüzüne bakıyorum. Yorganıma sarılmak yerine yüzüne bakıyorum. İlaç almak yerine yüzüne bakıyorum.
İliklerimi ısıtıyor, iyileşiyor gibi oluyorum.
İnsanların arasına sensizliğimi gidermek için karışırken kimse seni görmesin diye kat kat giyiniyorum. Hasta olduğumdan falan değil.
