Sanırım hepimizin anlayabileceği gibi başımın etrafından dönen elektronlar söndü. Dış kaportayı hallettik de şu kafa bir değişmiyor abi. Hala bir ergen kız tavırları falan.
Taze aşığım. Sanki mutlu olmaya başladığım için zorla aşık edilmiş gibiyim. Zorla. Ceza gibi.
''İzlemem gereken milyonlarca film, okumam gereken milyonlarca kitap ve tanışmam gereken milyonlarca insan varken birine kafayı takarak vakit harcamayı istemiyorum.'' yazmıştı biri. Kimdi o sahi? İyi yazmış, tanıştırın beni onunla.
Duyulur mu?
Kafam rahat, canım sıkılırken, yapmadığım bir aşık olmak kalmışken gelseydin. Çünkü aşık olduğunda yapmadığın çok şey kalıyor. Uçup gidiyorsun, diğer şeyleri umursamıyorsun ve çok şey kaçırıyorsun. Çevrendeki insanları unutuyorsun. Önceliklerini.
Olmaz mıydı?
Şimdi git. Ve ben hayatım boyunca yapabileceğim her şeyi yapıp, dünyada ki bütün şarkıları dinlediğim de yine de gel.
Olur mu? O zaman seni tüm kalbimle seviyor olurum. Ama şimdi aklımda bütün bunlar varken, kafamın içinde milyonlarca fikir ve proje sağa sola çarparken, seni sevemem.
Yapabileceğim her şeyi yapıp, dünyadaki görev listemi bitirdiğim de, yine gel.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder